Мацюкі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Мацюкі́
Р. Мацюко́ў
Д. Мацюка́м
В. Мацюкі́
Т. Мацюка́мі
М. Мацюка́х

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Мацюкі (в., Іўеўскі р-н) 5/182 (к.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Мацюкі (в., Шчучынскі р-н) 7/106; 11/381 (к.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

мацюкі́ мн. разм. únflätiges Flúchen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

мацю́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. мацю́к мацюкі́
Р. мацюка́ мацюко́ў
Д. мацюку́ мацюка́м
В. мацю́к мацюкі́
Т. мацюко́м мацюка́мі
М. мацюку́ мацюка́х

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мат​V (брань) мат, род. ма́та м., мацюкі́, -ко́ў ед. нет.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мат​II м. (лаянка) гл. мацюкі;

◊

крыча́ць благі́м матам разм. aus Léibeskräften schréien*; wie am Spieß brüllen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)