марыно́ваны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. марыно́ваны марыно́ваная марыно́ванае марыно́ваныя
Р. марыно́ванага марыно́ванай марыно́ванага марыно́ваных
Д. марыно́ванаму марыно́ванай марыно́ванаму марыно́ваным
В. марыно́ваны марыно́ваную марыно́ванае марыно́ваныя
Т. марыно́ваным марыно́ванай
марыно́ванаю		 марыно́ваным марыно́ванымі
М. марыно́ваным марыно́ванай марыно́ваным марыно́ваных

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

марыно́ваны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. марыно́ваны марыно́ваная марыно́ванае марыно́ваныя
Р. марыно́ванага марыно́ванай марыно́ванага марыно́ваных
Д. марыно́ванаму марыно́ванай марыно́ванаму марыно́ваным
В. марыно́ваны марыно́ваную марыно́ванае марыно́ваныя
марыно́ваных
Т. марыно́ваным марыно́ванай
марыно́ванаю		 марыно́ваным марыно́ванымі
М. марыно́ваным марыно́ванай марыно́ваным марыно́ваных

Кароткая форма: марыно́вана.

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

марыно́ваны, см. марынава́ны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

марыно́ваны,

гл. марынаваны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

марынава́ны і марыно́ваны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад марынаваць.

2. у знач. прым. Прыгатаваны марынаваннем. Марынаваныя грыбы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)