манагамі́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
манагамі́чны |
манагамі́чная |
манагамі́чнае |
манагамі́чныя |
| Р. |
манагамі́чнага |
манагамі́чнай
манагамі́чнае |
манагамі́чнага |
манагамі́чных |
| Д. |
манагамі́чнаму |
манагамі́чнай |
манагамі́чнаму |
манагамі́чным |
| В. |
манагамі́чны (неадуш.)
манагамі́чнага (адуш.) |
манагамі́чную |
манагамі́чнае |
манагамі́чныя (неадуш.)
манагамі́чных (адуш.) |
| Т. |
манагамі́чным |
манагамі́чнай
манагамі́чнаю |
манагамі́чным |
манагамі́чнымі |
| М. |
манагамі́чным |
манагамі́чнай |
манагамі́чным |
манагамі́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
манагамі́чны моногами́ческий
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
манагамі́чны, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і манагамны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
манага́мія, -і, ж. (спец.).
Форма шлюбу, пры якой адзін мужчына можа ўтвараць сям’ю толькі з адной жанчынай; аднашлюбнасць.
|| прым. манага́мны, -ая, -ае і манагамі́чны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
моногами́ческий манагамі́чны;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)