лінгві́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Спецыяліст у галіне лінгвістыкі, мовазнавец.

|| ж. лінгві́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

лінгві́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. лінгві́ст лінгві́сты
Р. лінгві́ста лінгві́стаў
Д. лінгві́сту лінгві́стам
В. лінгві́ста лінгві́стаў
Т. лінгві́стам лінгві́стамі
М. лінгві́сце лінгві́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лінгві́ст м. лингви́ст

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лінгві́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Спецыяліст у галіне лінгвістыкі; мовавед.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лінгві́ст Linguíst m -en, -en, Spráchforscher m -s, -, Spráchwissenschaftler m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

лінгві́ст

(ад лац. lingua = мова)

спецыяліст у галіне лінгвістыкі; мовазнавец.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

лингви́ст лінгві́ст, -та м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лінгві́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Разм. Жан. да лінгвіст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

lingwista

м. лінгвіст, мовазнаўца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Бараноўскі А. (лінгвіст) 2/76

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)