лё́гачна-сардэ́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
лё́гачна-сардэ́чны |
лё́гачна-сардэ́чная |
лё́гачна-сардэ́чнае |
лё́гачна-сардэ́чныя |
| Р. |
лё́гачна-сардэ́чнага |
лё́гачна-сардэ́чнай
лё́гачна-сардэ́чнае |
лё́гачна-сардэ́чнага |
лё́гачна-сардэ́чных |
| Д. |
лё́гачна-сардэ́чнаму |
лё́гачна-сардэ́чнай |
лё́гачна-сардэ́чнаму |
лё́гачна-сардэ́чным |
| В. |
лё́гачна-сардэ́чны (неадуш.)
лё́гачна-сардэ́чнага (адуш.) |
лё́гачна-сардэ́чную |
лё́гачна-сардэ́чнае |
лё́гачна-сардэ́чныя (неадуш.)
лё́гачна-сардэ́чных (адуш.) |
| Т. |
лё́гачна-сардэ́чным |
лё́гачна-сардэ́чнай
лё́гачна-сардэ́чнаю |
лё́гачна-сардэ́чным |
лё́гачна-сардэ́чнымі |
| М. |
лё́гачна-сардэ́чным |
лё́гачна-сардэ́чнай |
лё́гачна-сардэ́чным |
лё́гачна-сардэ́чных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
«Чонкі» (лёгачна-туберкулёзны санаторый) 3/553; 11/224
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
ПНЕЎМАКАНІЁЗ (ад грэч. pneumon лёгкія + konia пыл),
прафесійная хвароба лёгкіх чалавека, абумоўленая ўздзеяннем прамысл. пылу. Пры П. развіваюцца склератычныя змены лёгачнай тканкі, у ёй разрастаецца злучальная тканка (гл. Пнеўмасклероз). Найб. небяспечны пыл з часцінкамі, меншымі за 5 мкм, які пры ўдыху пранікае ў глыбокія аддзелы лёгачнай тканкі. Выклікае П. расл. пыл (напр., мука, тытунь), жывёльны (футравы, валасяны), мінер. (азбеставы), метал. (алюмініевы, жалезны). Працяглае ўдыханне арган. пылу выклікае хранічны насмарк, ларынгіт, трахеіт, бранхіт, пнеўманію. Растварэнне часцінак пылу ў лёгачнай тканцы прыводзіць да ўтварэння таксічных хім. злучэнняў. Асабліва небяспечна ўдыханне пылу, які мае ў сабе свабодны двухвокіс крэмнію (гл. Сілікоз). Найб. частае ўскладненне П. — хранічная лёгачна-сардэчная недастатковасць. Лячэнне комплекснае.
М.К.Недзьведзь.
т. 12, с. 443
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)