лы́хаць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
лы́хаю |
лы́хаем |
| 2-я ас. |
лы́хаеш |
лы́хаеце |
| 3-я ас. |
лы́хае |
лы́хаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
лы́хаў |
лы́халі |
| ж. |
лы́хала |
| н. |
лы́хала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
лы́хай |
лы́хайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
лы́хаючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Лы́хва ’жанчына, якая вывіжоўвае’ (навагр., Нар. словатв.). Відаць, да лы́хаць ’шнырыць’ (гл. лых!). Аб суфіксе гл. Сцяцко (Афікс. наз., 34).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лых — пра беганіну (мсцісл., Нар. лекс.), лы́хъць, лы́хтъць ’хадзіць’ (полац., там жа), лы́хаць ’шнырыць’ (в.-дзв., Сл. ПЗБ). Да ла́хаць 1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)