лу́чыцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. лу́чыцкі лу́чыцкая лу́чыцкае лу́чыцкія
Р. лу́чыцкага лу́чыцкай
лу́чыцкае		 лу́чыцкага лу́чыцкіх
Д. лу́чыцкаму лу́чыцкай лу́чыцкаму лу́чыцкім
В. лу́чыцкі (неадуш.)
лу́чыцкага (адуш.)		 лу́чыцкую лу́чыцкае лу́чыцкія (неадуш.)
лу́чыцкіх (адуш.)
Т. лу́чыцкім лу́чыцкай
лу́чыцкаю		 лу́чыцкім лу́чыцкімі
М. лу́чыцкім лу́чыцкай лу́чыцкім лу́чыцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ЛУЧЫ́ЦКІ (Іван Васілевіч) (14.6.1845, г. Камянец-Падольскі, Украіна — 22.8.1918),

расійскі гісторык. Чл.-кар. Пецярбургскай АН (1908). Скончыў Кіеўскі ун-т (1866), з 1877 праф. у ім. Адзін з лідэраў партыі кадэтаў, дэп. 3-й Дзярж. думы (1907—12). З 1908 выкладаў на Вышэйшых жаночых курсах у Пецярбургу. Даследаваў пераважна гісторыю Францыі 16—18 ст. (рэліг. войны, агр. адносіны ў сувязі з рэвалюцыяй 1789—99). Працы Л. па агр. гісторыі Францыі стварылі школу яго паслядоўнікаў у Францыі і інш. краінах. Асн. творы: «Феадальная арыстакратыя і кальвіністы ў Францыі» (1871), «Каталіцкая ліга і кальвіністы ў Францыі» (1877), «Сялянскае землеўладанне ў Францыі напярэдадні рэвалюцыі» (1900), «Стан земляробчых класаў у Францыі напярэдадні рэвалюцыі і аграрная рэформа 1789—1793 гг.» (1912).

т. 9, с. 380

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Капцэвічы (в., Петрыкаўскі р-н Лучыцкі с/с) 4/449 (к.); 5/415; 8/425

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)