лебядзя́тка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
лебядзя́тка |
лебядзя́ткі |
| Р. |
лебядзя́ткі |
лебядзя́так |
| Д. |
лебядзя́тцы |
лебядзя́ткам |
| В. |
лебядзя́тка |
лебядзя́так |
| Т. |
лебядзя́ткай |
лебядзя́ткамі |
| М. |
лебядзя́тцы |
лебядзя́тках |
Крыніцы:
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
лебядзя́тка, ‑а, н.
Ласк. да лебедзяня.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лебедёнок м. лебедзяня́ и лебедзянё, -ня́ці ср.; ласк. лебядзя́тка, -кі ср.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)