Лашака́ ’падскокваючы (пра дзяцей, жывёлу)’ (калінк., З нар. сл.). Адназоўнікавае прыслоўе. Да лата (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

лаша́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. лаша́к лашакі́
Р. лашака́ лашако́ў
Д. лашаку́ лашака́м
В. лашака́ лашако́ў
Т. лашако́м лашака́мі
М. лашаку́ лашака́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лаша́чы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да лашака.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лашачаня́ і лашачанё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Дзіцяня лашака.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)