ланцужко́м

прыслоўе, утворана ад назоўніка

станоўч. выш. найвыш.
ланцужко́м - -

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ланцужко́м нареч. цепо́чкой

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

нару́чнікі, -аў, адз. -нік, -а, м.

Металічныя кольцы, злучаныя ланцужком, якія надзяваюцца на рукі злачынцам, зняволеным; кайданкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

це́пью нареч. ланцуго́м, ланцужко́м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ланцужо́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ланцужо́к ланцужкі́
Р. ланцужка́ ланцужко́ў
Д. ланцужку́ ланцужка́м
В. ланцужо́к ланцужкі́
Т. ланцужко́м ланцужка́мі
М. ланцужку́ ланцужка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пабразджа́ць, ‑джу, ‑джыш, ‑джыць; зак.

Бразджаць некаторы час. Пабразджаць ланцужком.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

chain-stitch

[ˈtʃeɪnstɪtʃ]

v.

1) вышыва́ць ланцужко́м

2) вяза́ць ланцужко́м (во́чка ў во́чка)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ланцужо́к, ‑жка, м.

1. Невялічкі тонкі ланцуг. [Малады чалавек] зіхацеў пярсцёнкамі і на камізэльцы ланцужком ад гадзінніка. Чорны.

2. Суцэльны рад, сукупнасць каго‑, чаго‑н. Беглі, знікалі ўдалечыні ланцужкі электралямпачак. Хадкевіч. Развітальна курлыкаючы, праплывалі на поўдзень рэдкія ланцужкі жураўлёў. Курто.

3. у знач. прысл. ланцужко́м. Тое, што і ланцугом (гл. ланцуг у 5 знач.). Ідзём ланцужком паўз самыя платы, бо на вуліцы — лужы. Жычка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

in file

у рад (адзі́н за адны́м), цу́гам, ланцуго́м, ланцужко́м

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

«ЖУРАВЕ́ЛЬ»,

бел. нар. танец. Лакальныя назвы «Жораў», «Бусел». Паходзіць са стараж. карагодаў, дзе выканаўцы пераймалі рухі жураўля. Танцоры выстройваліся ланцужком ці парамі і ішлі па крузе, выпісваючы розныя зігзагі, потым станавіліся касяком, рабілі паклоны з узнятымі і злучанымі ўверсе рукамі, што нагадвала рухі жураўля. У асобных варыянтах танца захаваліся элементы гульні і гумару, уласцівыя абраду калядавання: «журавель» танцаваў, імправізаваў, торкаў дзюбай прысутных. Часта «Ж.» выконвалі з прыпеўкамі.

Ю.​М.​Чурко.

т. 6, с. 450

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)