ла́зячыя

‘расліны’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны множналікавы, ад’ектыўнае скланенне

мн.
-
Н. ла́зячыя
Р. ла́зячых
Д. ла́зячым
В. ла́зячыя
Т. ла́зячымі
М. ла́зячых

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ла́зячыя

‘птушкі; жывёлы’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, субстантываваны множналікавы, ад’ектыўнае скланенне

мн.
-
Н. ла́зячыя
Р. ла́зячых
Д. ла́зячым
В. ла́зячых
Т. ла́зячымі
М. ла́зячых

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ла́зячыя сущ., мн., бот., зоол., см. лазуны́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Лазячыя расліны 6/246, 415

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ЛА́ЗЯЧЫЯ ПО́ЛАЗЫ,

род паўзуноў сям. вужападобных змей; гл. ў арт. Полазы.

т. 9, с. 103

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ла́зячы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ла́зячы ла́зячая ла́зячае ла́зячыя
Р. ла́зячага ла́зячай
ла́зячае		 ла́зячага ла́зячых
Д. ла́зячаму ла́зячай ла́зячаму ла́зячым
В. ла́зячы (неадуш.)
ла́зячага (адуш.)		 ла́зячую ла́зячае ла́зячыя (неадуш.)
ла́зячых (адуш.)
Т. ла́зячым ла́зячай
ла́зячаю		 ла́зячым ла́зячымі
М. ла́зячым ла́зячай ла́зячым ла́зячых

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ла́зячы

дзеепрыметнік, незалежны стан, цяперашні час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ла́зячы ла́зячая ла́зячае ла́зячыя
Р. ла́зячага ла́зячай
ла́зячае		 ла́зячага ла́зячых
Д. ла́зячаму ла́зячай ла́зячаму ла́зячым
В. ла́зячы (неадуш.)
ла́зячага (адуш.)		 ла́зячую ла́зячае ла́зячыя (неадуш.)
ла́зячых (адуш.)
Т. ла́зячым ла́зячай
ла́зячаю		 ла́зячым ла́зячымі
М. ла́зячым ла́зячай ла́зячым ла́зячых

Кароткая форма: ла́зяча.

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ла́зящие мн., сущ., бот., зоол. лазуны́, -но́ў, ла́зячыя, -чых.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ЛІЯ́НЫ (франц. lianes ад lier звязваць),

група травяністых і дрэвавых раслін, якія не здольны самастойна захоўваць вертыкальнае становішча сцябла і выкарыстоўваюць у якасці апоры інш. расліны, скалы, пабудовы. Больш за 2 тыс. відаў, пашыраны пераважна ў трапічных лясах. Л. ўзнімаюцца да святла, абвіваюць інш. расліны або падпоры, чапляюцца за іх вусікамі, кручкападобнымі валаскамі. Пераважна кветкавыя расліны. Адрозніваюць Л. лазячыя і павойныя. Да культ. Л. адносяцца вінаград, хмель, некат. віды бабовых (напр., гарох); дэкар. — розныя віды дзявочага вінаграду, павойніку, фасолі, некат. віды аспарагуса, сапр. язмін і інш.

т. 9, с. 330

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

НАСТУ́РКА, капуцын (Tropaeolum),

род кветкавых раслін сям. настуркавых. Каля 80 відаў. Пашыраны ў Цэнтр. і Паўд. Амерыцы. У Еўропу завезена ў 17 ст. На Беларусі культывуюцца пераважна гібрыдныя сарты Н. вялікай (T. majus) і малой (T. minus).

Адна- і шматгадовыя травяністыя, часам лазячыя, расліны Лісце шчыткападобнае з доўгім чаранком. Кветкі адзіночныя, буйныя, вострапахучыя, жоўтыя, аранжавыя, чырвоныя са шпорцам, які нагадвае капюшон каталіцкіх манахаў — капуцынаў (адсюль другая назва). Плод — каробачка. Найважнейшыя харч. расліны Паўд. Амерыкі. У ежу ўжываюць лісце, кветкі. плады, насенне, а ў шматгадовых відаў — карэнішчы і клубні Бутоны і маладыя парасткі марынуюць, як каперсы. Харч. і дэкар. расліны.

В.​В.​Маўрышчаў.

Настурка: 1 — павойная; 2 — кусцістая.

т. 11, с. 202

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)