Лаба́тка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Лаба́тка
Р. Лаба́ткі
Д. Лаба́тцы
В. Лаба́тку
Т. Лаба́ткай
Лаба́ткаю
М. Лаба́тцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лаба́тка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. лаба́тка лаба́ткі
Р. лаба́ткі лаба́так
Д. лаба́тцы лаба́ткам
В. лаба́тку лаба́так
Т. лаба́ткай
лаба́ткаю		 лаба́ткамі
М. лаба́тцы лаба́тках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

◎ Лаба́тка ’бязрогая карова’ (Нар. сл., Сл. паўн.-зах., Мат. Маг.). Рэгіянальнае ўтварэнне ад прым. лсібат‑ая і суф. к‑а (Сцяцко, Афікс. наз., 113). Параўн. таксама рус. пск. лоба‑ тик ’лабастая скаціна’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)