кілі́мшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. кілі́мшчык кілі́мшчыкі
Р. кілі́мшчыка кілі́мшчыкаў
Д. кілі́мшчыку кілі́мшчыкам
В. кілі́мшчыка кілі́мшчыкаў
Т. кілі́мшчыкам кілі́мшчыкамі
М. кілі́мшчыку кілі́мшчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кілі́мшчык м., обл. ковро́вщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кілі́мшчык, ‑а, м.

Майстар, які вырабляе кілімы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кілі́мшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да кілімшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ковро́вщик дыва́ншчык, -ка м., кілі́мшчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)