кумга́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кумга́н |
кумга́ны |
| Р. |
кумга́на |
кумга́наў |
| Д. |
кумга́ну |
кумга́нам |
| В. |
кумга́н |
кумга́ны |
| Т. |
кумга́нам |
кумга́намі |
| М. |
кумга́не |
кумга́нах |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
кумга́н, ‑а, м.
У цюркскіх народаў і каўказскіх горцаў — высокі збан з носікам.
[Цюрк. кумган.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кумга́н
(цюрк. kumgan)
высокі збан з носікам, ручкай і накрыўкай у цюркскіх народаў і каўказскіх горцаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)