Крыву́ля

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Крыву́ля
Р. Крыву́лі
Д. Крыву́лі
В. Крыву́лю
Т. Крыву́ляй
Крыву́ляю
М. Крыву́лі

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

крыву́ля

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. крыву́ля крыву́лі
Р. крыву́лі крыву́ль
Д. крыву́лі крыву́лям
В. крыву́лю крыву́лі
Т. крыву́ляй
крыву́ляю		 крыву́лямі
М. крыву́лі крыву́лях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

крыву́ля

1. ж., прост. (извилина, изгиб) криву́ля;

2. м. и ж., прост. (о мужчине) хромо́й; (о женщине) хрома́я;

3. ж. (небрежно написанная буква) кара́куля; закорю́чка;

4. ж. клюка́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

крыву́ля, ‑і, ж.

Разм.

1. Пра крывую рэч, крывое дрэва. Трактары нашы Рэжуць барозны, Сохаў-крывуляў Мінуўся стогн слёзны. Купала.

2. Пра крывога; кульгавага чалавека.

3. Тое, што і крывулька (у 2, 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

крыву́ля ж.

1. (звіліна, выгін) Krümmung f -, -en, Bíegung f -, -en; Wíndung f -, -en;

2. м., ж. (кульгавы, кульгавая) Láhme (sub) m, f -n, -n;

3. (крамзоля) Gekrítzel n -s, -, Krákel pl, Kríckelkrackel n -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

крывуля

Том: 16, старонка: 191.

img/16/16-191_0933_Крывуля.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

крыву́ля Завіліна ракі, дарогі, поля, вуліцы (БРС). Тое ж крыву́лі́на́, крыву́лька (Слаўг.), крыву́лькі (Шчуч.).

□ в. Крыву́лькі Шчуч., ур. Крывулі́ каля в. Іванішчавічы Слаўг., ур. Крыво́гарадзь ці Крыву́градзь каля в. Пасека Ст.-дар.

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

криву́ля м. и ж., разг. крыву́ля, -лі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

клюка́ ку́льба, -бы ж., кульба́ка, -кі ж., крыву́ля, -лі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

крыву́ліна, ‑ы, ж.

Разм.

1. Тое, што і крывуля (у 1 знач.). Па кутках сохлі доўгія крывуліны на палоззе, каля сцен стаялі колы. Арочка.

2. Крывізна, выгіб у чым‑н. Старыца — даўнішняе, выгнутае крутой крывулінай рэчышча Прыпяці. Краўчанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)