кля́мар, -а, мн. -ы, -аў, м.

Сагнутая пад вуглом жалезная скаба для змацавання драўляных частак пабудовы.

Узяць у клямары сцяну.

|| прым. кля́марны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кля́мар

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. кля́мар кля́мары
Р. кля́мара кля́мараў
Д. кля́мару кля́марам
В. кля́мар кля́мары
Т. кля́марам кля́марамі
М. кля́мары кля́марах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кля́мар м.

1. скоба́ ж., скре́па ж.;

2. обл. пря́жка ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Клямар 3/196

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

кля́мар, ‑а, м.

1. звычайна мн. (кля́мары, ‑аў). Драўляныя пласціны, якія ставяцца з абодвух бакоў сцяны і сцягваюцца жалезнымі прутамі для яе выраўноўвання і мацавання. Узяць сцяну ў клямары.

2. Абл. Спражка на рэмені, папрузе. [Арцыховіч] падперазаўся новай папругай з блішчастым клямарам. Алешка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кля́мар м.

1. (клямка, скрэпа) Metállklammer f -, -n, Metállbügel m -s, -;

2. (спражка) Schnálle f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

кля́мар

(ст.-польск. klamra, klamer, ад с.-в.-ням. klamer)

жалезны прут або паласа з загнутымі канцамі для мацавання драўляных частак будынка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Кля́мар 1 ’драўляныя пласціны, якія ставяцца з абодвух бакоў сцяны і сцягваюцца жалезнымі прутамі для яе выраўноўвання і мацавання’ (ТСБМ, Нас., Сл. паўн.-зах.). Укр. клямра ’скаба для драўляных дэталей’, рус. клямра ’тс’. Запазычанне праз польск. klamra з с.-в.-ням. klamer ’тс’ (Слаўскі, 2, 185; ЕСУМ, 2, 469).

Кля́мар 2 ’ціскі’ (Нас., Шат., Мат. Гом., Сцяшк.). Гл. клямар 1.

Кля́мар 3 ’скаба’ (Касп., Нар. сл., Сл. паўн.-зах.). Гл. клямар 1.

Кля́мар 4 ’суцэльная пражка, якая зашпільваецца на кручок’ (Мат. АС). Гл. клямар 3.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

кля́марны ско́бочный; см. кля́мар 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

staple​1 [ˈsteɪpl] n.

1. сашчэ́пка

2. tech. кля́мар, скрэ́па

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)