керага́з, -а, мн. -ы, -аў, м.

Награвальны газавы прыбор, род бясшумнага прымуса.

|| прым. керага́завы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

керага́з

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. керага́з керага́зы
Р. керага́за керага́заў
Д. керага́зу керага́зам
В. керага́з керага́зы
Т. керага́зам керага́замі
М. керага́зе керага́зах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

керага́з м. керога́з

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

керага́з, ‑а, м.

Род бясшумнага прымуса, у якім згарае газа. Кірыла смажыў сабе на керагазе яечню, варыў густую чорную каву. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

керага́з

[рус. керогаз, ад керо(синовый) газ]

бясшумны прымус, у якім згарае газа.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

керога́з керага́з, -за м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)