ка́ўстыка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. ка́ўстыка
Р. ка́ўстыкі
Д. ка́ўстыцы
В. ка́ўстыку
Т. ка́ўстыкай
ка́ўстыкаю
М. ка́ўстыцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ка́ўстыка ж., физ. ка́устика

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ка́ўстыка

(гр. kaustikos = пякучы)

лінія, якая агінае месца сходжання сыходжання прамянёў пасля пераламлення іх у лінзе або адбіцця ад люстэрка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ка́устика физ. ка́ўстыка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тэрмака́ўстыка

(ад тэрма- + каўстыка)

тое, што і гальванакаўстыка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

таракака́ўстыка

(ад гр. thoraks, -akos = грудзі + каўстыка)

аперацыя перапальвання зрашчэнняў паміж лёгкімі і грудной сценкай у хворых на туберкулёз.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

гальванака́ўстыка

(ад гальвана- + каўстыка)

1) прыпяканне тканак цела металічнымі наканечнікамі, разагрэтымі электрычным токам, напр. пры выдаленні паліпаў;

2) траўленне малюнка на метале электрычным токам.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)