кастанье́та

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. кастанье́та кастанье́ты
Р. кастанье́ты кастанье́т
Д. кастанье́це кастанье́там
В. кастанье́ту кастанье́ты
Т. кастанье́тай
кастанье́таю		 кастанье́тамі
М. кастанье́це кастанье́тах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кастанье́ты, -е́т и -таў (ед. кастанье́та ж.) кастанье́ты

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кастанье́ты мн. кастанье́ты, -нье́т, ед. кастанье́та, -ты ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кастанье́ты, ‑ньет; адз. кастаньета, ‑ы, ДМ ‑ньеце, ж.

Ударны музычны інструмент іспанцаў з дзвюх злучаных між сабой пластмасавых або драўляных пласцінак, якімі рытмічна пастукваюць, надзеўшы на пальцы. Я раптам пачуў перастук кастаньет І звон задуменны гітары. Панчанка.

[Ісп. castañetas.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)