карчо́ўе

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. карчо́ўе
Р. карчо́ўя
Д. карчо́ўю
В. карчо́ўе
Т. карчо́ўем
М. карчо́ўі

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Карчо́ўе ’месца, дзе багата пнёў і карэнняў’ (Яшк.). Зборны назоўнік, вытворны ад корч (гл.), з тыповым суфіксам ‑ovьje.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

карчо́ўе Месца, дзе багата пнёў і карэнняў (Слаўг.). Тое ж карчэўе, карчы́жкі, карчанкі́, карчаўё (Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)