канкарда́нс

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. канкарда́нс канкарда́нсы
Р. канкарда́нса канкарда́нсаў
Д. канкарда́нсу канкарда́нсам
В. канкарда́нс канкарда́нсы
Т. канкарда́нсам канкарда́нсамі
М. канкарда́нсе канкарда́нсах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

канкарда́нс, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

Тып слоўніка, які поўна падае словы канкрэтнага тэксту з лексікаграфічнымі характарыстыкамі (камбінаторнымі, частотнымі і інш.) і з усімі наяўнымі ў тэксце ілюстрацыямі да кожнага слова.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

канкарда́нс м., спец. конкорда́нс

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

канкарда́нс, ‑а, м.

Спец. Поўны паказальнік слоў з ілюстрацыямі да пэўнага літаратурнага тэксту.

[Фр. Concordance.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

канкарда́нс

(фр. concordance, ад лац. concordare = згаджацца)

поўны паказальнік слоў з ілюстрацыямі пэўнага літаратурнага тэксту.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

конкорда́нс канкарда́нс, -са м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

concordance

[kənˈkɔrdəns]

n.

1) зго́днасьць, зго́да f.

2) канкарда́нс -у m., сло́ўнік (а́ўтара, тво́ру)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)