Камічная опера 10/639

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ІРО́І-КАМІ́ЧНАЯ ПАЭ́МА,

гл. ў арт. Паэма.

т. 7, с. 325

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

коми́ческий камі́чны;

коми́ческая о́пера камі́чная о́пера;

коми́ческая исто́рия камі́чная гісто́рыя;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

камі́чны, ‑ая, ‑ае.

1. Які выклікае смех; забаўны. Камічны танец. Камічная паходка. Камічная міна. □ — Вельмі арыгінальны чалавек і столькі розных камічных гісторый ведае. Рамановіч.

2. Камедыйны. Камічны акцёр. Камічная роля. Камічны талент. Камічная опера.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вадэві́ль, -я, мн. -і, -яў, м.

Кароткая камічная п’еса, у якой дыялогі чаргуюцца з песнямі.

|| прым. вадэві́льны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

клауна́да, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

1. Цыркавы нумар з удзелам клоўнаў.

2. перан. Камічная выхадка; выбрык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

камі́чны kómisch;

камі́чная о́пера kómische Óper

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

камі́чны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. камі́чны камі́чная камі́чнае камі́чныя
Р. камі́чнага камі́чнай
камі́чнае		 камі́чнага камі́чных
Д. камі́чнаму камі́чнай камі́чнаму камі́чным
В. камі́чны (неадуш.)
камі́чнага (адуш.)		 камі́чную камі́чнае камі́чныя (неадуш.)
камі́чных (адуш.)
Т. камі́чным камі́чнай
камі́чнаю		 камі́чным камі́чнымі
М. камі́чным камі́чнай камі́чным камі́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

камі́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. камі́чны камі́чная камі́чнае камі́чныя
Р. камі́чнага камі́чнай
камі́чнае		 камі́чнага камі́чных
Д. камі́чнаму камі́чнай камі́чнаму камі́чным
В. камі́чны (неадуш.)
камі́чнага (адуш.)		 камі́чную камі́чнае камі́чныя (неадуш.)
камі́чных (адуш.)
Т. камі́чным камі́чнай
камі́чнаю		 камі́чным камі́чнымі
М. камі́чным камі́чнай камі́чным камі́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Мім камічная імправізаваная сцэнка’, ’акцёр гэтай сцэнкі’, ’выканаўца пантамімы’ (ТСБМ). З рус. мим ’тс’, якое, відаць, праз франц. mime ’тс’ (XVIII ст.) са ст.-грэч. μίμος ’пераймальнік, імітатар’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)