казуа́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. казуа́льны казуа́льная казуа́льнае казуа́льныя
Р. казуа́льнага казуа́льнай
казуа́льнае		 казуа́льнага казуа́льных
Д. казуа́льнаму казуа́льнай казуа́льнаму казуа́льным
В. казуа́льны (неадуш.)
казуа́льнага (адуш.)		 казуа́льную казуа́льнае казуа́льныя (неадуш.)
казуа́льных (адуш.)
Т. казуа́льным казуа́льнай
казуа́льнаю		 казуа́льным казуа́льнымі
М. казуа́льным казуа́льнай казуа́льным казуа́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

казуа́льны филос. казуа́льный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

казуа́льны

(лац. casualis, ад casus + выпадак)

выпадковы, які не паддаецца абагульненню.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

казуа́льны

(лац. casualis, ад casus = выпадак)

выпадковы, які не паддаецца абагульненню.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

казуа́льный филос. казуа́льны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

КАЗУА́ЛЬНАСЦЬ (лац. casualis ад casus выпадак),

вучэнне аб выпадковасці; погляд, што ў свеце пануе выпадковасць, адстойвалі Эпікур, Лукрэцый Кар і інш. філосафы. У пераносным сэнсе казуальны — выпадковы, адзінкавы, які не паддаецца абагульненню.

т. 7, с. 434

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)