зубоска́л м., разг. выскаля́ка, -кі м. и ж., вы́шчарка, -кі м. и ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зубаска́л м., прост. зубоска́л

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скалозу́б разг., уст., см. зубоска́л;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выскаля́ка м. и ж., прост. зубоска́л

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пустасме́х м., разг. (о том, кого легко рассмешить) весельча́к, зубоска́л

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́шчарка м. и ж., разг. (о мужчине) зубоска́л; (о женщине) зубоска́лка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Скалазу́б ‘насмешнік, рагатун’ (Бяльк.; карэліц., Жыв. НС; ашм., Стан.), скалазу́бы ‘чалавек, які часта шчэрыць зубы’ (Ян.). Складанае слова, параўн. рус. зубоскал ‘тс’ з адваротным парадкам элементаў. Гл. скаліць (зубы).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)