змяшчэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. змяшчэ́нне
Р. змяшчэ́ння
Д. змяшчэ́нню
В. змяшчэ́нне
Т. змяшчэ́ннем
М. змяшчэ́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

змяшчэ́нне ср.

1. в разн. знач. (действие) помеще́ние;

2. вмеще́ние, умеще́ние;

1, 2 см. змяшча́ць 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

змяшчэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. змяшчаць — змясціць; дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. змяшчацца — змясціцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

змяшчэ́нне н. Únterbringung f -;

змяшчэ́нне капіта́лу эк. Kapitálanlage f -, Kapitálinvestierung [-vɛs-] f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

змясці́ць, змяшчу́, зме́сціш, зме́сціць; зме́шчаны; зак.

1. каго-што. Умясціць у сабе.

Клуб не мог з. усіх прысутных.

2. каго-што. Знайсці месца для каго-, чаго-н., умясціць унутр чаго-н.

З. усе рэчы ў шафу.

3. каго-што. Даць памяшканне для жылля, месца каму-, чаму-н.

З. прыезджых у гасцініцу.

З. трусоў у клеткі.

4. каго-што. Аддаць куды-н. для якой-н. мэты.

З. хворага ў бальніцу.

З. грошы ў банк.

5. што. Надрукаваць, апублікаваць.

З. аб’яву ў газеце.

6. каго (што). Звольніць з пасады (разм.).

З. загадчыка.

|| незак. змяшча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| наз. змяшчэ́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

умеще́ние змяшчэ́нне, -ння ср., умяшчэ́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уго́н, ‑у, м.

Спец. Падоўжнае змяшчэнне рэек, якое выклікаецца рухам чыгуначных саставаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Únterbringung f -, -en

1) змяшчэ́нне, надрукава́нне

2) размяшчэ́нне, размеркава́нне

3) укла́дванне, змяшчэ́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

КРЭМА́ЦЫЯ (ад лац. crematio спальванне),

трупаспаленне. Звычай К. быў шырока распаўсюджаны ў старажытнасці. Існавала мноства яе разнавіднасцей, найчасцей трапляецца змяшчэнне рэшткаў К. ў пахавальную урну. У наш час К. адбываецца ў крэматорыі.

т. 8, с. 536

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

вмеще́ние змяшчэ́нне, -ння ср., умяшчэ́нне, -ння ср., уто́ўпліванне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)