змо́ўшчыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. змо́ўшчыца змо́ўшчыцы
Р. змо́ўшчыцы змо́ўшчыц
Д. змо́ўшчыцы змо́ўшчыцам
В. змо́ўшчыцу змо́ўшчыц
Т. змо́ўшчыцай
змо́ўшчыцаю		 змо́ўшчыцамі
М. змо́ўшчыцы змо́ўшчыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

змо́ўшчыца ж. загово́рщица; соумы́шленница; соо́бщница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

змо́ўшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да змоўшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

змо́ўшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Удзельнік змовы.

|| ж. змо́ўшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

|| прым. змо́ўшчыцкі, -ая, -ае.

Змоўшчыцкія планы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

загово́рщица змо́ўшчыца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

змо́ўніца ж., см. змо́ўшчыца

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)