зле́пка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. зле́пка зле́пкі
Р. зле́пкі зле́пак
Д. зле́пцы зле́пкам
В. зле́пку зле́пкі
Т. зле́пкай
зле́пкаю		 зле́пкамі
М. зле́пцы зле́пках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зле́пка ж., разг. скле́йка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зле́пак

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. зле́пак зле́пкі
Р. зле́пка зле́пкаў
Д. зле́пку зле́пкам
В. зле́пак зле́пкі
Т. зле́пкам зле́пкамі
М. зле́пку зле́пках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

КО́ПІЯ (ад лац. copia мноства),

1) дакладнае ўзнаўленне тэксту якога-н. дакумента. К., завераная ва ўстаноўленым законам парадку, мае такую ж юрыд. сілу, як і арыгінал.

2) У выяўленчым мастацтве — дакладна зробленае ад рукі (у адрозненне ад рэпрадукцыі або злепка) узнаўленне чаго-н., напр., якога-н. твора, карціны, скульптуры і інш.

т. 8, с. 413

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)