зжаўце́ць гл. жаўцець.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зжаўце́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. зжаўце́ю зжаўце́ем
2-я ас. зжаўце́еш зжаўце́еце
3-я ас. зжаўце́е зжаўце́юць
Прошлы час
м. зжаўце́ў зжаўце́лі
ж. зжаўце́ла
н. зжаўце́ла
Дзеепрыслоўе
прош. час зжаўце́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зжаўце́ць сов. пожелте́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зжаўце́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.

Стаць жоўтым, набыць жаўтаватае адценне. Праз патрэсканы асфальт выбівалася трава. Яна ўжо высахла і зжаўцела. Гаўрылкін. // Пахудзець, набыць нездаровы колер твару, цела. [Аміля] зжаўцела, ззелянела і пачала сохнуць. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

жаўце́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е; незак.

1. Станавіцца жоўтым.

Лісце жаўцее.

2. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Вылучацца сваім жоўтым колерам.

Каля лесу жаўцелі аўсы.

|| зак. зжаўце́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е (да 1 знач.) і пажаўце́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зжо́ўкнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Зжаўцець, пажаўцець. Зжоўкла лісце на дрэвах ад спёкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)