здзьму́ць, -му, -меш, -ме; -мём, -мяце́, -муць; -мі; -му́ты; зак., што.

Ачысціць ад чаго-н. або знесці што-н. струменем паветра, ветру.

Вецер здзьмуў паперу.

|| незак. здзіма́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

здзьму́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. здзьму́ здзьмё́м
2-я ас. здзьме́ш здзьмяце́
3-я ас. здзьме́ здзьму́ць
Прошлы час
м. здзьму́ў здзьму́лі
ж. здзьму́ла
н. здзьму́ла
Загадны лад
2-я ас. здзьмі́ здзьмі́це
Дзеепрыслоўе
прош. час здзьму́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

здзьмуць сов. сдуть;

ве́цер здзьмуў папе́ру — ве́тер сдул бума́гу

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

здзьмуць, ‑му, ‑меш, ‑ме; зак., што.

Ачысціць ад чаго‑н. струменем паветра, ветру. [Тата] выцер рукавом лоб, здзьмуў капельку поту з носа, абцёр травой касу і пачаў яе вастрыць. Карпюк. // Знесці што‑н. струменем паветра. Вецер здзьмуў паперу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

здзьму́ць, здзьму́хаць, здзьму́хваць wégblasen* vt, fórtpusten vt; wégwehen vt (пра вецер)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

здзіма́ць гл. здзьмуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

здзьму́ты сду́тый; см. здзьмуць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

здзіма́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да здзьмуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сду́нуть сов., однокр. (ветром) садзьму́ць, здзьмуць; (ртом) здзьму́хнуць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сду́ть сов. (ветром) садзьму́ць, здзьмуць; (ртом) здзьму́хаць, здзьму́хнуць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)