зва́дніцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
зва́дніцкі |
зва́дніцкая |
зва́дніцкае |
зва́дніцкія |
| Р. |
зва́дніцкага |
зва́дніцкай
зва́дніцкае |
зва́дніцкага |
зва́дніцкіх |
| Д. |
зва́дніцкаму |
зва́дніцкай |
зва́дніцкаму |
зва́дніцкім |
| В. |
зва́дніцкі (неадуш.)
зва́дніцкага (адуш.) |
зва́дніцкую |
зва́дніцкае |
зва́дніцкія (неадуш.)
зва́дніцкіх (адуш.) |
| Т. |
зва́дніцкім |
зва́дніцкай
зва́дніцкаю |
зва́дніцкім |
зва́дніцкімі |
| М. |
зва́дніцкім |
зва́дніцкай |
зва́дніцкім |
зва́дніцкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зва́дніцкі скло́чнический
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зва́дніцкі, ‑ая, ‑ае.
Разм. Уласцівы звадніку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зва́днік, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).
Чалавек, які займаецца звадкамі.
|| ж. зва́дніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
|| прым. зва́дніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
скло́чнический скло́чніцкі, зва́дніцкі;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)