зату́каны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зату́каны зату́каная зату́канае зату́каныя
Р. зату́канага зату́канай
зату́канае		 зату́канага зату́каных
Д. зату́канаму зату́канай зату́канаму зату́каным
В. зату́каны (неадуш.)
зату́канага (адуш.)		 зату́каную зату́канае зату́каныя (неадуш.)
зату́каных (адуш.)
Т. зату́каным зату́канай
зату́канаю		 зату́каным зату́канымі
М. зату́каным зату́канай зату́каным зату́каных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зату́каны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зату́каны зату́каная зату́канае зату́каныя
Р. зату́канага зату́канай
зату́канае		 зату́канага зату́каных
Д. зату́канаму зату́канай зату́канаму зату́каным
В. зату́каны (неадуш.)
зату́канага (адуш.)		 зату́каную зату́канае зату́каныя (неадуш.)
зату́каных (адуш.)
Т. зату́каным зату́канай
зату́канаю		 зату́каным зату́канымі
М. зату́каным зату́канай зату́каным зату́каных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зату́каны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зату́каны зату́каная зату́канае зату́каныя
Р. зату́канага зату́канай
зату́канае		 зату́канага зату́каных
Д. зату́канаму зату́канай зату́канаму зату́каным
В. зату́каны (неадуш.)
зату́канага (адуш.)		 зату́каную зату́канае зату́каныя (неадуш.)
зату́каных (адуш.)
Т. зату́каным зату́канай
зату́канаю		 зату́каным зату́канымі
М. зату́каным зату́канай зату́каным зату́каных

Кароткая форма: зату́кана.

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зату́каны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад затукаць.

2. у знач. прым. Разм. Запужаны, прыгнечаны, забіты. Князю было прыкра, што яго чалядзінец такі затуканы і баязлівы. Гарэцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зацю́каны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад зацюкаць.

2. у знач. прым. Запужаны, забіты; затуканы. І шкода пакідаць сваю хату, абжытую і цёплую; шкода маўклівай зацюканай маці. Грахоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

баязлі́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які ўсяго баіцца, нясмелы, палахлівы. Князю было прыкра, што яго чалядзінец такі затуканы і баязлівы... Гарэцкі. // Які выражае боязь, нясмеласць. Жанчына глянула на сына нейкім баязлівым позіркам, пачуўшы ў ягоных словах як бы здзек. Чорны. Казік пазірае на мяне баязлізымі вачамі. Баранавых. / у перан. ужыв. Кволыя і баязлівыя тоны мацнеюць, напаўняюцца бадзёрасцю. Бядуля. Я не знаю сам, браточкі, Чаму мне так мілы Буры, плач асенняй ночкі, Спеў яе пастылы, Лесу гоман, гуд нястройны, Шум лазы ў балоце, Баязлівы, неспакойны Шолах у чароце. Колас. // у знач. наз. баязлі́вы, ‑ага, м. Той, хто ўсяго баіцца. Баязліваму і свой цень страшны. Прыказка.

•••

Не з баязлівага дзесятка гл. дзесятак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)