Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
запаве́днік, -а, мн. -і, -аў, м.
Запаведнае месца, дзе зберагаюцца і захоўваюцца рэдкія і каштоўныя расліны, жывёлы, унікальныя ўчасткі прыроды, культурныя каштоўнасці і пад.
Бярэзінскі з.
Бабровы з.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
запаве́днікм. запове́дник
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
запаве́днік, ‑а, м.
Тэрыторыя, на якой для аховы або развядзення каштоўных народ жывёлы і раслін забаронена паляванне, рыбная лоўля, высечка дрэў і інш. Белавежская пушча з’яўляецца дзяржаўным запаведнікам. Бярэзінскі запаведнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Запаведнік 2/350; 4/492
- » - лясны 2/204—205
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
запаве́днікм. Schónrevier [-ˏvi:r] n -s, -e; Natúrschutzgebíet n -(e)s, -e, Natúrschutzpark m -(e)s, -e і -s;
птушы́ны запаве́днік Vógelschutzgebiet n;
жывёльны запаве́днік Wíldreservat [-ˏvɑ:t] n -(e)s, -e, Wíldschutzgebiet n
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
запаве́днік
1. Вялікая пушча (Слаўг.).
2. Куток прыроды (флоры ці фауны), які ахоўваецца асобна (БРС).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
Варонежскі запаведнік 2/602
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
Баргузінскі запаведнік 2/474
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
Турыянчайскі запаведнік 1/149
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)