замо́ргаць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. замо́ргаю замо́ргаем
2-я ас. замо́ргаеш замо́ргаеце
3-я ас. замо́ргае замо́ргаюць
Прошлы час
м. замо́ргаў замо́ргалі
ж. замо́ргала
н. замо́ргала
Загадны лад
2-я ас. замо́ргай замо́ргайце
Дзеепрыслоўе
прош. час замо́ргаўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

замо́ргаць сов., см. замарга́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замо́ргаць ‑аю, ‑аеш, ‑ае і замарга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пачаць моргаць, маргаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

замарга́ць,

гл. заморгаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заморга́ть сов. замарга́ць, замо́ргаць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

замига́ть сов.

1. (глазами) замо́ргаць, замарга́ць;

2. (о свете) заміга́ць, замігце́ць, замігаце́ць, замо́ргаць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Мільга́ць, мельга́ць, мілька́ць, мільгаце́ць ’паказвацца на кароткі час і знікаць’, ’хутка праносіцца адно за адным’, ’свяціць коратка, бліскаць’ (ТСБМ, Нас., Шат.), мелькану́ць, мількану́ць ’мільгануць’ (Нас., Яруш., Бяльк.), мі́льгацца ’мітусіцца’ (Жд. 1). Укр. мелька́ти, рус. мелька́ть (а таксама новасіб. мельга́вка ’малёк’, разан. мельгу́н, мельгу́ша ’той, хто падміргвае’, ’гарэза’. Відавочна, балтызм. Параўн. літ. mérkti ’жмурыцца’. Мена r/l — магчымая ў балт. мовах (напр. mìrkterėti і mírtelėti ’заморгаць хутка, вочы заплюшчыць і расплюшчыць’. Азванчэнне к > г адбылося пад уплывам семантычна блізкай лексемы міргаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)