замацава́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
замацава́льны |
замацава́льная |
замацава́льнае |
замацава́льныя |
| Р. |
замацава́льнага |
замацава́льнай
замацава́льнае |
замацава́льнага |
замацава́льных |
| Д. |
замацава́льнаму |
замацава́льнай |
замацава́льнаму |
замацава́льным |
| В. |
замацава́льны (неадуш.)
замацава́льнага (адуш.) |
замацава́льную |
замацава́льнае |
замацава́льныя (неадуш.)
замацава́льных (адуш.) |
| Т. |
замацава́льным |
замацава́льнай
замацава́льнаю |
замацава́льным |
замацава́льнымі |
| М. |
замацава́льным |
замацава́льнай |
замацава́льным |
замацава́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
замацава́льны закрепи́тельный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
замацава́льны, ‑ая, ‑ае.
Які служыць, прызначаны для замацавання, які замацоўвае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
замацава́ць, -цу́ю, -цу́еш, -цу́е; -цу́й; -цава́ны; зак.
1. што. Зрабіць нерухомым, устойлівым (прывязаўшы, прыбіўшы і пад.).
З. канат.
З. дэталь на станку.
2. перан., што. Зрабіць трывалым, устойлівым.
З. веды.
З. дасягненні.
3. што. Апрацаваць замацавальнікам (спец.).
З. фотаздымак.
4. каго-што за кім-чым. Забяспечыць чые-н. правы, уладу на каго-, што-н., устанавіць якія-н. абавязкі.
З. зямлю за сялянамі.
З. за групай кансультанта.
|| незак. замацо́ўваць, -аю, -аеш, -ае; наз. замацо́ўванне, -я, н.
|| наз. замацава́нне, -я, н.
|| прым. замацава́льны, -ая, -ае (да 3 і 4 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
закрепи́тельный замацава́льны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
mordant
[ˈmɔrdənt]
1.
adj.
1) Chem. е́дкі
2) зье́длівы, саркасты́чны
3) замацава́льны, які́ замацо́ўвае (фа́рбы на ткані́не)
2.
n.
1) замацава́льнік -а m.
2) пратра́ва f. (е́дкае рэ́чыва, ужыва́нае пры гравірава́ньні)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)