заву́чаны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. заву́чаны заву́чаная заву́чанае заву́чаныя
Р. заву́чанага заву́чанай
заву́чанае		 заву́чанага заву́чаных
Д. заву́чанаму заву́чанай заву́чанаму заву́чаным
В. заву́чаны (неадуш.)
заву́чанага (адуш.)		 заву́чаную заву́чанае заву́чаныя (неадуш.)
заву́чаных (адуш.)
Т. заву́чаным заву́чанай
заву́чанаю		 заву́чаным заву́чанымі
М. заву́чаным заву́чанай заву́чаным заву́чаных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заву́чаны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. заву́чаны заву́чаная заву́чанае заву́чаныя
Р. заву́чанага заву́чанай
заву́чанае		 заву́чанага заву́чаных
Д. заву́чанаму заву́чанай заву́чанаму заву́чаным
В. заву́чаны (неадуш.)
заву́чанага (адуш.)		 заву́чаную заву́чанае заву́чаныя (неадуш.)
заву́чаных (адуш.)
Т. заву́чаным заву́чанай
заву́чанаю		 заву́чаным заву́чанымі
М. заву́чаным заву́чанай заву́чаным заву́чаных

Кароткая форма: заву́чана.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заву́чаны зау́ченный, затвержённый, затве́рженный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заву́чаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад завучыць.

2. у знач. прым. Засвоены частым паўтарэннем; прывычны. Мужчына.. дасканалым, завучаным жэстам паднёс руку да вуснаў. Асіпенка. // Штучны, няшчыры. — Добрай раніцы, Варфаламей, — з завучанай абыякавай ветлівасцю сказаў чалавек. Караткевіч.

3. у знач. наз. заву́чанае, ‑ага, н. Тое, што засвоена, вывучана. Завучанае ў дзяцінстве не забываецца і ў старасці. З нар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

затвержённый и затве́рженный заву́чаны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зау́ченный заву́чаны, мног. пазаву́чваны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́тверженный разг. заву́чаны, мног. пазаву́чваны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зазу́браны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад зазубрыць.

2. у знач. прым. Механічна завучаны, неасэнсаваны. Зазубраны адказ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

studied

[ˈstʌdɪd]

adj.

1) вы́вучаны, заву́чаны

2) стара́нна праду́маны, абду́маны

a studied essay — праду́маная пісьмо́вая пра́ца

3) наўмы́сны

a studied insult — наўмы́сная зьнява́га

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

адкало́ць, ‑калю, ‑колеш, ‑коле; зак., каго-што.

1. Колючы, аддзяліць; адламаць, адшчапаць. Хвалі крыгу адкалолі, Вір пад крыгай забурліў. Лодку ўзяць Сымон не здолеў, Так на крызе і паплыў. А. Александровіч. [Максім] секануў другі раз на вяршок вышэй і адкалоў тоўстую трэску. Шамякін.

2. перан. Разлучыць з кім‑н., аддзяліць ад каго‑, чаго‑н.

3. Разм. Зрабіць, сказаць што‑н. нечаканае, недарэчнае. Адкалоць штуку. □ Пры сустрэчы з Шаманскім Якуб Малашчыцкі адкалоў той жа завучаны рэверанс са словамі: «Ваша чэсць». Дуброўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)