забруі́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. забруі́ць забруя́ць
Прошлы час
м. забруі́ў забруі́лі
ж. забруі́ла
н. забруі́ла

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

забруі́ць сов. (начать струиться) заструи́ться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

забруі́ць, ‑бруіць; зак.

Пачаць бруіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)