жарту́н
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
жарту́н |
жартуны |
| Р. |
жартуна |
жартуноў |
| Д. |
жартуну |
жартунам |
| В. |
жартуна |
жартуноў |
| Т. |
жартуном |
жартунамі |
| М. |
жартуне |
жартунах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
zabawniś
м. разм. жартаўнік, жартун; штукар, штукант
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
zgrywus
м. разм. жартаўнік, жартун; смяхун; штукант, штукар
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)