ду́тыш

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ду́тыш ду́тышы
Р. ду́тыша ду́тышаў
Д. ду́тышу ду́тышам
В. ду́тыша ду́тышаў
Т. ду́тышам ду́тышамі
М. ду́тышы ду́тышах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ду́тыш м., зоол. ду́тыш

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ду́тыш зоол. ду́тыш, -ша м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ду́тыш, ‑а, м.

Від голуба з вялікім валлём.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ДЭКАРАТЫ́ЎНЫЯ ПТУ́ШКІ,

птушкі, якіх трымаюць у няволі з эстэт. і пазнавальнымі мэтамі. Яны пераважна маюць яркую афарбоўку, прыгожа спяваюць або лётаюць; у няволі не трацяць здольнасці да размнажэння. Радзіма большасці Д.п. — тропікі і субтропікі. На Беларусі найб. пашыраны канарэйкі, папугаі, ткачы і дэкар. галубы (паўліны, дутышы, якабіны, турманы, чайкі). Як дэкар. трымаюць таксама некат. птушак мясц. фауны: аўсянак, берасцянак, валасянак, заранак, крыжадзюбаў, чыжоў, шчыглоў, драздоў і інш.

Дэкаратыўныя птушкі: 1 — канарэйка зялёная; 2 — канарэйка жоўтая; 3 — шчыгол; 4 — німфавы папугай; 5 — хвалісты папугайчык; 6 — чыж; 7 — лоры; 8 — жако; 9 — паўлін; 10 — якабін; 11 — дутыш; 12 — чайка; 13 — чорна-рабы турман.

т. 6, с. 335

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)