ду́жачны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ду́жачны |
ду́жачная |
ду́жачнае |
ду́жачныя |
| Р. |
ду́жачнага |
ду́жачнай
ду́жачнае |
ду́жачнага |
ду́жачных |
| Д. |
ду́жачнаму |
ду́жачнай |
ду́жачнаму |
ду́жачным |
| В. |
ду́жачны
ду́жачнага |
ду́жачную |
ду́жачнае |
ду́жачныя
ду́жачных |
| Т. |
ду́жачным |
ду́жачнай
ду́жачнаю |
ду́жачным |
ду́жачнымі |
| М. |
ду́жачным |
ду́жачнай |
ду́жачным |
ду́жачных |
Крыніцы:
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ду́жка, -і, ДМ -жцы, мн. -і, -жак, ж.
1. гл. дуга.
2. Ручка або якая-н. іншая частка прадмета ў форме невялікай дугі.
Д. замка.
3. Па́рны знак прыпынку або матэматычны знак у выглядзе вертыкальнай рысы (прамой, закругленай, фігурнай).
Круглыя дужкі.
Квадратныя дужкі.
Фігурныя дужкі.
Узяць у дужкі.
Вынесці за дужкі.
Раскрыць дужкі.
|| прым. ду́жачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)