дува́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дува́н
Р. дува́ну
Д. дува́ну
В. дува́н
Т. дува́нам
М. дува́не

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дува́н

(цюрк. duvan)

1) здабыча і яе дзяльба;

2) адкрытае падвышанае месца.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)