дрыгва́ ы́ , ж.
Багністае топкае месца.
Непраходная д.
|| прым. дрыгвяні́ сты , -ая, -ае.
Д. бераг возера.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дрыгва́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
адз.
Н. дрыгва́
Р. дрыгвы́
Д. дрыгве́
В. дрыгву́
Т. дрыгво́ йо́ ю
М. дрыгве́
Крыніцы:
krapivabr2012 ,
nazounik2008 ,
piskunou2012 ,
sbm2012 ,
tsblm1996 ,
tsbm1984 .
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дрыгва́ ж. и́ на, топь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
дрыгва́ ‑ы, ж.
Топкае балота, багністае месца. Тут асцярожна трэба ступаць нагой: трава расце на дрыгве, якая гойдаецца пад нагамі. Чорны . Бывала, збочыць крыху танк з дарогі — і праваліцца ў дрыгву так глыбока, што да яго немагчыма і дакапацца. Мележ .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
дрыгва́ ж. m ú mpfland n ó rast m і Mó räste; Bruch m ú mpfige [mó rastige] Sté lle;
утапі́ цца ў дрыгве́ ó rast versí nken*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Дрыгва́ БРС , Касп. , Бяльк. , Сцяшк. , Сл. паўн.-зах. ). Сюды ж драгба́ ’тс’ (Касп. ). Паводле Трубачова (Слав. языкозн. , V, 178), гэта прасл. дыялектызм: прасл. *dręg(ъ)va , роднаснае літ. drė́ gnas , лат. drę̂gns ’сыры’. Лексема гэта, прынамсі, усх.-слав. (рус. дря́ гва , укр. дрягови́ на ’балота’). Фасмер (1, 545) лічыць яго звязаным з рус. дряга́ ’сутарга’, дряга́ ть ’калаціцца’, дрягва́ ’від студзеню’ (зыходнае *dręg‑ ). Параўн. драгба́ . Адносна назвы дрыгва́ Сцяц. Нар. , 49–50.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дрыгва́ БРС ). Тое ж дрыгба́ , дрызья́ , дрыгбі́ на (Пол. Талст. 178), дрыгві́ на́ (Слаўг. ), дзвіж (Усх. Палессе Талст. ), дрігу́ н (Цэнтр. Палессе Талст. ), дрыч (Віц. , на паўн. усх. ад Оршы ДАБМ ), дрэгва́ (Стол. ), дрягба́ (Тал. Мядзв. ), дря́ гва́ (Слаўг. , Смален. Дабр. , Тал. Мядзв. ), дрігва́ (Слаўг. , Смален. Дабр. ), дрігві́ на́ (Слаўг. ), дрогва (Маг. губ. вед. , № 44, 1854, 794), дрогкінь, драгкіня́ , драгкі́ нь (Слаўг. ), драгва́ (Ветк. , граніца Ігум. і Бабр. пав. , р. Пціч Серб. 1914 , 4, Палессе Талст. , Пух. Шат. , Слаўг. , Ст.-дар. , Стол. , Шчуч. ), драгба́ , дра́ жка (Віц. , Беш. Касп. ), драгна (Тур. Нав. 218), здмух (Брэст. , Зах. Палессе Талст. ), ды́ хавіна (Уздз. ДАБМ ), ды́ хля (Хоц. Бяльк. ), пу́ хля́ , пухня́ (Слаўг. ).
□ в. Дра́ жын (на мяжы Ігум. і Бабр. пав. Серб. 1914 , 4).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
твань , -і, ж.
Дрыгва , багністае месца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)