драбё́ст
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
драбё́ст |
| Р. |
драбё́сту |
| Д. |
драбё́сту |
| В. |
драбё́ст |
| Т. |
драбё́стам |
| М. |
драбё́сце |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
драбёст, -ту собир., м., обл. обрешётка ж.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Драбёст ’лата’ (БРС), ’жэрдзі’ (Сцяшк.), драбясцё (Нас.), драбясце́ ’жэрдачкі’ (Сцяц.), дра́бясць ’тонкія жэрдкі’ (Сцяшк.), драбясцё, грабя́ст ’паплёт’ (Шатал.), дра́бяст, дрэбяст, ґрэ́бяст і г. д. (Сл. паўн.-зах.) ’латы, жэрдкі для лат, паплёт’. Паводле Сл. паўн.-зах., запазычанне з літ. grebėstas ’тс’ (з дыялектнай зменай г > д).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Грабя́ст ’жэрдзі’ (Касп.). Гл. драбёст.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)