дзярка́ты
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
дзярка́ты |
дзярка́тая |
дзярка́тае |
дзярка́тыя |
| Р. |
дзярка́тага |
дзярка́тай
дзярка́тае |
дзярка́тага |
дзярка́тых |
| Д. |
дзярка́таму |
дзярка́тай |
дзярка́таму |
дзярка́тым |
| В. |
дзярка́ты (неадуш.)
дзярка́тага (адуш.) |
дзярка́тую |
дзярка́тае |
дзярка́тыя (неадуш.)
дзярка́тых (адуш.) |
| Т. |
дзярка́тым |
дзярка́тай
дзярка́таю |
дзярка́тым |
дзярка́тымі |
| М. |
дзярка́тым |
дзярка́тай |
дзярка́тым |
дзярка́тых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дзярка́ты ре́зкий; хри́плый (о голосе, звуках)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дзярка́ты, ‑ая, ‑ае.
Рэзкі, надрыўны, з хрыпатой (пра гукі, голас і пад.). Панурыя, змораныя, мокрыя да пены каровы рыкалі на ўвесь лес. Доўга вісела дзяркатае, сухое рэха. Пташнікаў. Раз-пораз з недалёкай таварнай станцыі даносіліся дзяркатыя гудкі паравозаў. Скрыган.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)