двухто́нка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
двухто́нка |
двухто́нкі |
| Р. |
двухто́нкі |
двухто́нак |
| Д. |
двухто́нцы |
двухто́нкам |
| В. |
двухто́нку |
двухто́нкі |
| Т. |
двухто́нкай
двухто́нкаю |
двухто́нкамі |
| М. |
двухто́нцы |
двухто́нках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
двухто́нка ж., разг. двухто́нка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
двухто́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Разм. Аўтамашына грузападымальнасцю ў дзве тоны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)