дагара́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. дагара́нне
Р. дагара́ння
Д. дагара́нню
В. дагара́нне
Т. дагара́ннем
М. дагара́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дагара́нне, см. дага́рванне

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дагара́нне, ‑я, н.

Дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. дагараць — дагарэць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дага́рванне ср., см. дагара́нне

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

догора́ние дага́рванне, -ння ср., дагара́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)