гігі́канне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. гігі́канне
Р. гігі́кання
Д. гігі́канню
В. гігі́канне
Т. гігі́каннем
М. гігі́канні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гігі́канне ср.

1. прост. го́гот м.; гогота́нье;

2. ржа́ние;

1, 2 см. гігі́каць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гігі́канне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. гігікаць, а таксама гукі гэтага дзеяння.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гігі́канне н. Gelächter n -s, Gewíeher n -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Gewíeher n -s іржа́нне, гігі́канне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)