гучати

Том: 7, старонка: 205.

img/07/07-205_1024_Гучати.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

Гуча́ць ’гучаць’. Параўн. рус. гучать, укр. гучати, чэш. hučeti, серб.-харв. гучати і г. д. Прасл. *gučati роднаснае *gukati (гл. гука́ць). Гл. Трубачоў, Эт. сл., 7, 166–168.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)