гуры́йка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
гуры́йка |
гуры́йкі |
| Р. |
гуры́йкі |
гуры́ек |
| Д. |
гуры́йцы |
гуры́йкам |
| В. |
гуры́йку |
гуры́ек |
| Т. |
гуры́йкай
гуры́йкаю |
гуры́йкамі |
| М. |
гуры́йцы |
гуры́йках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гуры́йцы, ‑аў; адз. гурыец, ‑рыйца, м.; гурыйка, ‑і, ДМ ‑рыйцы; мн. гурыйкі, ‑рыек; ж.
Назва грузінаў, якія жывуць у заходніх раёнах Грузінскай ССР.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)