графі́та

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, нескланяльны

адз. мн.
Н. графі́та графі́та
Р. графі́та графі́та
Д. графі́та графі́та
В. графі́та графі́та
Т. графі́та графі́та
М. графі́та графі́та

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

графі́та нескл., ср., жив. граффи́то

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Графіта, гл. Сграфіта

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

графі́та

(іт. graffito)

тое, што і сграфіта.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

графі́та-во́дны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. графі́та-во́дны графі́та-во́дная графі́та-во́днае графі́та-во́дныя
Р. графі́та-во́днага графі́та-во́днай
графі́та-во́днае		 графі́та-во́днага графі́та-во́дных
Д. графі́та-во́днаму графі́та-во́днай графі́та-во́днаму графі́та-во́дным
В. графі́та-во́дны (неадуш.)
графі́та-во́днага (адуш.)		 графі́та-во́дную графі́та-во́днае графі́та-во́дныя (неадуш.)
графі́та-во́дных (адуш.)
Т. графі́та-во́дным графі́та-во́днай
графі́та-во́днаю		 графі́та-во́дным графі́та-во́днымі
М. графі́та-во́дным графі́та-во́днай графі́та-во́дным графі́та-во́дных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

графі́та-га́завы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. графі́та-га́завы графі́та-га́завая графі́та-га́завае графі́та-га́завыя
Р. графі́та-га́завага графі́та-га́завай
графі́та-га́завае		 графі́та-га́завага графі́та-га́завых
Д. графі́та-га́заваму графі́та-га́завай графі́та-га́заваму графі́та-га́завым
В. графі́та-га́завы (неадуш.)
графі́та-га́завага (адуш.)		 графі́та-га́завую графі́та-га́завае графі́та-га́завыя (неадуш.)
графі́та-га́завых (адуш.)
Т. графі́та-га́завым графі́та-га́завай
графі́та-га́заваю		 графі́та-га́завым графі́та-га́завымі
М. графі́та-га́завым графі́та-га́завай графі́та-га́завым графі́та-га́завых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

граффи́то жив. графі́та нескл., ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

СГРАФІ́ТА, графіта (італьян. sgraffito, graffito літар. — выдрапаны),

тэхнічны спосаб манум.-дэкар. жывапісу, засн. на выдрапванні верхняга слоя тынкоўкі да ніжніх кантрастных па колеры слаёў. Вызначаецца трываласцю і ўстойлівасцю да атм. змен. Выкарыстоўваецца пераважна для аздаблення фасадаў і інтэр’ераў будынкаў. Вядома з эпохі Адраджэння ў Італіі, пазней у Чэхіі, Польшчы і інш. еўрап. краінах. На Беларусі рэшткі С. захаваліся на сценах Гродзенскага Старога замка (16 ст., цяпер затынкаваны) і фрызе Гродзенскага касцёла кляштара брыгітак (сярэдзіна 17 ст., рэстаўрыраваны ў 1978). Цікавасць да С. ў пэўнай ступені адрадзілася ў творах стылю класіцызму (фрагменты сграфітавага дэкору ў палацы Ружанскага палацавага комплексу). З 2-й пал. 20 ст. выкарыстоўвалася ў манум. мастацтве: дэкар. кампазіцыі ў фае кінатэатра «Кіеў» у Мінску (маст. Г.​Гаркуноў, А.​Кішчанка), у кінатэатры «Беларусь» у Брэсце (маст. І.​Крупскі) і інш. У тэхніцы С. працавалі бел. мастакі Г.​Вашчанка, С.​Дамарад, Г.​Жарын, А.​Жгун, Л.​Каленік, Кішчанка, У.​Крываблоцкі, З.​Літвінава, С.​Рабашчук, С.​Сакалоў, У.​Стальмашонак, В.​Чайка.

Э.​І.​Вецер.

Сграфіта на фасадзе дома «Каля хвіліны» ў Старым горадзе Прагі.
Фрагмент сграфіта на фрызе касцёла кляштара брыгітак у Гродне.
Да арт. Сграфіта. Г.​Гаркуноў, А.​Кішчанка. Фрагмент дэкаратыўнай кампазіцыі ў фае кінатэатра «Кіеў» у Мінску. 1968.

т. 14, с. 285

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)