го́фр

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. го́фр го́фры
Р. го́фра го́фраў
Д. го́фру го́фрам
В. го́фр го́фры
Т. го́фрам го́фрамі
М. го́фры го́фрах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гофр (род. го́фру) м., тех. гофр

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гофр тех. гофр, род. го́фру м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гофр

(фр. gaufre = літар. вафля)

тонкія металічныя, азбестацэментныя, фанерныя і іншыя лісты са складкаватай хвалепадобнай паверхняй; выкарыстоўваюцца ў будаўніцтве, машынабудаванні.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)